Portret Alexis Riley
Społeczność przesłała

Alexis Riley, 22 lata

Typ 1 · New Hampshire, Stany Zjednoczone

Cześć wszystkim! Nazywam się Alexis Riley. Mam 22 lata i mieszkam w New Hampshire w Stanach Zjednoczonych. Od 20 lat choruję na cukrzycę typu 1.

Cześć! Kim jesteś? I powiedz nam trochę więcej o swojej cukrzycy.

Jestem tradycyjnym artystą, który uwielbia rysować na papierze i absolutnie uwielbiam zwierzęta. Dzielę dom z kotami, psem i gadami! Jestem też streamerem na Twitchu, który lubi rywalizację w grach wideo, uwielbiam fotografię i przyrodę, a także uwielbiam spędzać czas z przyjaciółmi i rodziną.

Cukrzycę typu 1 zdiagnozowano u mnie, gdy miałem zaledwie 2 lata, więc szczerze mówiąc, nie pamiętam życia bez niej. Mierzenie poziomu cukru we krwi, przyjmowanie insuliny, liczenie węglowodanów, noszenie ze sobą zapasów i nauka rozpoznawania wzlotów i upadków były po prostu częścią dorastania.

Początek szkoły znacznie utrudnił mi życie emocjonalne. Dzieci nie rozumiały, dlaczego muszę sprawdzać poziom cukru we krwi, brać insulinę, jeść, kiedy nikt inny nie mógł, czy wychodzić z klasy. Byłam prześladowana za to, że jestem inna, a zdarzały się chwile, kiedy chciałam ukryć swoją cukrzycę, bo nie chciałam być znana jako „dziecko z cukrzycą”.

Emocjonalna strona była najtrudniejsza dla całej mojej rodziny. Moi rodzice musieli utrzymywać mnie przy życiu, zanim jeszcze byłem na tyle dorosły, by zrozumieć, czym jest cukrzyca, nieustannie martwiąc się o wzloty, upadki i choroby, podczas gdy ja nie mogłem im jeszcze powiedzieć, co czuję. Dla nich oznaczało to lata bezsenności, wizyt lekarskich, zaopatrzenia i finansowy ciężar związany z chorobą trwającą całe życie. Przeżywaliśmy chwile strachu i wyczerpania, ale razem się przystosowaliśmy, a to pokazało mi, jak wiele może znaczyć siła, cierpliwość i wsparcie.

Alexis Riley w 2008 roku w wieku 4 lat z pompą insulinową
Alexis w 2008 roku, w wieku 4 lat, dwa lata po postawieniu diagnozy, nosiła pompę insulinową.

„Cukrzyca jest częścią mojego życia odkąd skończyłam 2 lata, ale nie jest to jedyna rzecz, która mnie definiuje”.

Alexis Riley, New Hampshire, Stany Zjednoczone

Twoje leczenie

Jak leczysz cukrzycę, czy wiele się zmieniło w ciągu ostatnich lat i czy potrafisz dobrze sobie z nią radzić?

Dużo wsparcia czerpię od rodziny i najbliższych. Mama, tata, moja druga połówka, siostra i brat to moi najwięksi zwolennicy, podobnie jak mój pies asystujący, Burke. Byli ze mną na każdym etapie, od mierzenia poziomu cukru we krwi i podawania insuliny, gdy byłem mały, po wspieranie mnie teraz, gdy radzę sobie sam. Mój zespół medyczny pomaga mi w zapotrzebowaniu na insulinę, zaopatrzeniu w leki i dbaniu o ogólny stan zdrowia, ale większość codziennych obowiązków spada na mnie.

Dzisiaj używam pompy insulinowej i Dexcoma G7, a czasami nadal muszę używać igieł. Biorę Humalog, a kiedy pompa zawodzi, przechodzę na Lantusa. Kiedyś brałem Novolog, ale po tym, jak nabrałem na niego pewnej odporności, przeszedłem na Humalog. Nakłucia palca wykonuję tylko wtedy, gdy pompa lub czujnik nie działają, gdy podejrzewam, że czujnik jest uszkodzony, gdy muszę go skalibrować lub w nagłych wypadkach. To zdarza się może raz lub dwa razy w tygodniu.

Największą pozytywną zmianą na przestrzeni lat jest technologia. Systemy ciągłego monitorowania glikemii (CGM) i nowsze metody podawania insuliny dostarczają mi o wiele więcej informacji, więc nie czuję się już tak, jakbym była w ciemności. Z drugiej strony, z wiekiem coraz bardziej uświadamiam sobie, jak wyczerpujące jest codzienne radzenie sobie z czymś. Kiedy byłam mała, moi rodzice ponosili tę odpowiedzialność. Teraz to moja odpowiedzialność, razem z wypaleniem, lękiem przed wzlotami i upadkami oraz stresem finansowym.

Kiedy byłam prześladowana w szkole, często źle radziłam sobie z cukrzycą i czasami wykorzystywałam to jako sposób na unikanie chodzenia do szkoły, gdy byłam wyczerpana emocjonalnie. Dziś jestem o wiele bardziej otwarta i radzę sobie z tym o wiele lepiej niż wtedy. Nadal zdarzają mi się trudne dni, kiedy nie liczę węglowodanów ani nie robię tego, co powinnam, ale z każdym dniem czuję się lepiej.

Alexis Riley z tatą
Alexis z tatą, jednym z jej największych zwolenników.

Czy potrafisz rozpoznać objawy niskiego/wysokiego poziomu cukru we krwi? Czy często testujesz i czy możesz powiedzieć coś więcej o swoich doświadczeniach z niskim poziomem cukru we krwi?

Tak, potrafię. Kiedy jestem na haju, mam zawroty głowy, ospałość i uczucie omdlenia, z naprawdę silnymi uderzeniami gorąca i zimna, a czasem nawet dzwonienie w uszach. Kiedy jestem na haju, jestem rozdrażniony i spragniony, czasami mam zawroty głowy, czasami też uderzenia gorąca i zimna i ciągle muszę korzystać z toalety.

Żeby zaradzić temu niedoborowi, sięgam po przekąskę, jakieś słodycze, np. Smarties lub Swedish Fish, albo po sok.

Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek zemdlał z powodu hipoglikemii. Najniższy poziom, jaki osiągnąłem, będąc przytomnym, to 27, kiedy miałem może 7 lat.

Burke, pies służbowy Alexis Riley
Burke, pies służbowy Alexis.

Jedzenie i dieta

Jak twoja cukrzyca wpływa na twoje jedzenie i czy uważasz, że bycie na diecie jest restrykcyjne?

Moje posiłki zmieniają się każdego dnia. Nie jestem typem śniadaniowym, więc zazwyczaj jem tylko przekąskę, a potem obiad i kolację, głównie białko z warzywami i sokiem do picia. Uwielbiam podjadać warzywa, owoce, a czasem żelki lub wypieki. Czasami pomijam posiłki, a moje dawki insuliny zawsze zmieniają się w zależności od tego, co jem. Piję dużo wody, do około pięciu butelek dziennie.

Nie jestem na diecie! Ale zdecydowanie może być irytujące, gdy ludzie pytają: „Czy na pewno powinnaś to jeść?” albo mówią: „Myślałam, że diabetycy nie mogą jeść cukru”. Cukrzyca typu 1 nie oznacza, że ​​nie wolno mi jeść pewnych produktów. Zwracam uwagę na węglowodany, insulinę i porcje, ale to nie znaczy, że ktoś musi pilnować mojego talerza. Wolę, żeby ludzie szczerze pytali, jak cukrzyca działa na jedzenie, niż zakładali, że wiedzą. Koniec końców, znam swoje ciało lepiej niż ktoś, kto patrzy na jeden posiłek, który jem.

Czy wierzę, że dieta roślinna może pomóc w cukrzycy? Myślę, że tak, ale każda osoba z cukrzycą jest inna. Nigdy sama jej nie próbowałam.

Czy masz trudności z jedzeniem poza domem w restauracji? A co myślisz o ułatwieniu tego?

Jedzenie na mieście bywa wyzwaniem. Najtrudniejsze nie jest znalezienie czegoś, co mogę zjeść, ale ustalenie, co dokładnie jem. Sosy, dressingi i marynaty mogą ukrywać węglowodany, których się nie spodziewałem. Czas podania insuliny też jest trudny: jeśli wezmę ją zbyt wcześnie, mogę spaść, zanim jedzenie dotrze, a jeśli będę czekać zbyt długo, poziom cukru we krwi spadnie później.

Najbardziej pomocne byłyby dostępne informacje żywieniowe, zwłaszcza dotyczące zawartości węglowodanów. Nawet kod QR w menu zrobiłby ogromną różnicę. Nie potrzebuję specjalnego „diabetic me„nu” i nie chcę, żeby ktokolwiek decydował za mnie. Chcę tylko rzetelnych informacji, żebym mogła sama podejmować decyzje.

Moim ulubionym jedzeniem jest sushi! Uwielbiam naszą lokalną meksykańską restaurację i uwielbiam zamawiać sushi w naszym lokalnym sklepie spożywczym. Mają własnego szefa kuchni od sushi!

Alexis Riley z mamą, partnerem i psem asystującym Burkiem
Alexis z mamą, drugą połówką i Burkiem – trzema osobami, które ją najbardziej wspierają.

„Twoje wyniki nie są ocenami i nie decydują o tym, czy jesteś dobrym, czy złym diabetykiem”.

Alexis Riley, New Hampshire, Stany Zjednoczone

Ćwicz i pracuj

Czy twoja cukrzyca ogranicza cię od ćwiczeń lub codziennej pracy?

Lubię spacerować i od czasu do czasu wybieram się na pieszą wędrówkę z mamą!

Aktualnie pracuję w sklepie spożywczym. Czasami stres wpływa na mój poziom cukru we krwi, ale nie zawsze. Marzę o tym, żeby kiedyś zostać rzecznikiem diabetologa, a poza tym zajmuję się sztuką.

Poza insuliną i monitorowaniem, staram się być na bieżąco ze wszystkim, co wpływa na mój poziom cukru we krwi: jedzeniem, aktywnością, stresem, snem, nawodnieniem i chorobami. Zawsze mam przy sobie zapasy i coś na obniżenie poziomu cukru i nauczyłam się nie ignorować tego, gdy coś jest nie tak.

koniec

Czy masz jakieś pozytywne lub negatywne skutki swojej cukrzycy?

Najtrudniejsze jest to, że tak naprawdę nigdy nie ma przerwy. Prosty posiłek wymaga obliczeń, a ćwiczenia, stres czy choroba mogą wszystko zmienić. Pójście spać może oznaczać zastanawianie się, jak będzie wyglądał mój poziom cukru we krwi w ciągu nocy. Nawet kiedy robię wszystko dobrze, moje wyniki nie zawsze współpracują. Na dodatek ludzie nazywają mnie narkomanką za to, że podaję sobie insulinę, mówią mi: „Nie możesz tego jeść” albo „Po prostu zjedz trochę cynamonu, to cię wyleczy!”.

Najlepsze jest to, jaką osobą się dzięki temu stałam. Nigdy nie wybrałabym cukrzycy, ale dzięki temu stałam się bardziej odpowiedzialna, niezależna i świadoma swojego ciała. Dało mi to empatię dla każdego, kto zmaga się z niewidzialną chorobą. Uwielbiam też kontaktować się z innymi diabetykami, którzy natychmiast rozumieją alarmy, kolejki górskie i żarty, które zrozumiałby tylko inny diabetyk. I dzięki temu mam historię, którą mogę wykorzystać, by pomóc innym.

Cukrzyca powoduje również inne problemy. Wzrosty i spadki nastroju wpływają na moją energię, koncentrację i nastrój, a czasami muszę przerwać to, co robię, żeby się tym zająć. Mieszkanie w New Hampshire wiąże się również z praktycznymi wyzwaniami: niektóre obszary są bardzo wiejskie, więc specjaliści, apteki i zaopatrzenie mogą być dalej, a zimowa pogoda może utrudniać dotarcie na wizyty. To po prostu oznacza planowanie z wyprzedzeniem, które stało się dla mnie czymś normalnym.

Młoda Alexis Riley na obozie Carefree Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetologicznego
Alexis na obozie Camp Carefree Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetologicznego.

Jaka jest najlepsza rada, której możesz udzielić osobom bez cukrzycy, nowo zdiagnozowanym diabetykom i diabetykom?

Dla osób bez cukrzycy: Cukrzyca typu 1 to o wiele więcej niż „niemożność jedzenia cukru”. Nie zrozumiałam tego, bo zjadłam za dużo cukru albo zrobiłam coś złego. Nie ma od tego żadnej ulgi. Nie chcę litości, chcę tylko zrozumienia. Jeśli odsunę się, żeby leczyć niedoczynność lub brać insulinę, dbam o siebie, a nie o to, żeby sprawiać kłopoty. Każda osoba z cukrzycą jest inna, więc zamiast zakładać, pytaj i słuchaj.

Dla kogoś, kto właśnie zdiagnozował chorobę: masz prawo czuć się przytłoczony i nie musisz od razu wszystkiego rozumieć. Trudna liczba nie oznacza porażki. To informacja, która pomaga Ci zdecydować, co dalej. Twoje życie się nie skończyło. Nadal możesz podróżować, pracować, chodzić do szkoły, jadać w restauracjach, zakochać się i dążyć do swoich celów. Znajdź ludzi, którzy Cię rozumieją i traktuj to z dystansem – jeden poziom cukru we krwi, jeden posiłek i jeden dzień na raz.

Dla tych, którzy już chorują na cukrzycę: nie dążcie do perfekcji. Możecie robić wszystko „dobrze”, a mimo to wasze wyniki nie będą się zgadzać. Zjedzcie tort urodzinowy i weźcie insulinę. Jedźcie w podróż, ale spakujcie dodatkowe zapasy. A kiedy będziecie wyczerpani, poproście o pomoc, bo wypalenie jest realne. Bycie „dobrym diabetykiem” nie polega na idealnych wynikach. Chodzi o to, by wciąż dawać z siebie wszystko i pamiętać, że jesteście przede wszystkim ludźmi, a dopiero potem diabetykami.

O co zapytałbyś innych diabetyków?

Czego nauczyła Cię cukrzyca o Tobie samym, czego – jak sądzisz – nie dowiedziałbyś się w innej sytuacji?

Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzach. Nie mogę się doczekać, aż je usłyszysz!

Gotowy podzielić się swoją historią ze światem?

At Diabetic Me, zanurzamy się w prawdziwe życie osób żyjących z cukrzycą, odkrywając wyzwania, triumfy i wszystko, co pomiędzy.

Jeśli ta historia poruszyła Cię, dlaczego nie pozostać w kontakcie? Dołącz do naszej listy mailingowej, aby odkrywać więcej inspirujących podróży.

Masz własną historię do opowiedzenia? Chętnie ją poznamy. Podziel się nią.

To doświadczenie jednej osoby, udostępnione za jej zgodą. Nie stanowi porady medycznej, a metody leczenia, które sprawdzają się u jednej osoby, mogą być nieodpowiednie dla innej. Pola, które autor postanowił zachować jako prywatne, nie są wyświetlane.

Komentarze

Moderowane · najnowsze konwersacje na początku

Podziel się tym, co u Ciebie zadziałało. Usuwamy indywidualne porady medyczne, instrukcje dotyczące dawkowania i wszystko, co promuje wyleczenie.

Proszę nie zamieszczać informacji o dawkach leków na receptę.

Wszystkie historie
Jazz Sethi 0001 Image3
Wpisz 1 India

Jazz Sethi, 25 lat

Żyję z cukrzycą typu 1 od 11 lat! Jestem profesjonalną tancerką i choreografką oraz założycielką The Diabeties Foundation! Kiedy nie pracuję nad cukrzycą lub tańcem, możesz mnie znaleźć czytającą, słuchającą muzyki lub piszącą!

Życie z cukrzycą od 11 lat

Oguz 0001 Img 3127 Sprężarka
Wpisz 1 Istanbul, Turkey

Oguz, 29 lat

Należę do drużyny biegaczy T1D. Bieganie, gra w koszykówkę i pływanie to ważne części mojego życia. Podróże, uprawianie wielu sportów i zainteresowanie biznesem również stanowią ważną część mojego życia. Jestem inżynierem elektrykiem z tytułem MBA. Obecnie pracuję jako kierownik sprzedaży.

Życie z cukrzycą od 11 lat

Kompresor Kate Wallace 7
Wpisz 1 Anglia

Kate Wallace, 21 lat

Pochodzę z Londynu; uwielbiam sport, spotkania z przyjaciółmi i podróże. W wieku 11 lat zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 1. Na początku nie ukrywałam jej, ale potem, gdy weszłam w okres dojrzewania, zaczęłam. Najtrudniej było emocjonalnie dla mojej rodziny; zaszło wiele zmian.

Życie z cukrzycą od 9 lat