W naszym Historie cukrzycy W tej serii osoby chorujące na cukrzycę opowiadają o swoich przeżyciach, wyzwaniach i doświadczeniach, które ukształtowały ich życie.
- Wpisz 1
- Wpisz 2
- Łada / Typ 1.5
- Wpisz 3c
- Gestacyjne
- Stan przedcukrzycowy
Cześć! Kim jesteś? I powiedz nam trochę więcej o swojej cukrzycy.
Cześć wszystkim! Nazywam się Jessica Ortiz. Mam 27 lat i obecnie mieszkam w Miami na Florydzie. Od 1 lat choruję na cukrzycę typu 18.Zdiagnozowano u mnie cukrzycę, gdy miałam dziewięć lat, więc dorastałam z cukrzycą. Nie pamiętam zbyt dobrze życia z nią. Miałam niesamowity zespół medyczny, gdy zdiagnozowano u mnie cukrzycę, więc jestem za to naprawdę wdzięczna. Nauczyłam się, jak robić wiele rzeczy samodzielnie jako dziecko, na przykład sprawdzać poziom cukru we krwi i robić sobie zastrzyki.
Moi rodzice wykonali niesamowitą pracę, opiekując się mną i wspierając mnie przez cały czas. Diagnoza w tak młodym wieku oznaczała, że wszystko miało dodatkową warstwę (pomyśl o dojrzewaniu, dorastaniu i nastoletnim niepokoju). W pewnym momencie w szkole średniej „ukrywałam” swoją cukrzycę, nie chodząc do gabinetu pielęgniarki, aby sprawdzić poziom cukru we krwi lub podać sobie insulinę. Nie chciałam, aby przeszkadzało mi to w nawiązywaniu przyjaźni w nowej szkole, do której chodziłam.
Bycie cukrzykiem jest wyczerpujące zarówno emocjonalnie, jak i finansowo. Mam szczęście, że mam ubezpieczenie, ale wielu nie ma dostępu do niedrogiej opieki zdrowotnej. Artykuły na cukrzycę, podobnie jak insulina, są w Stanach Zjednoczonych niezwykle drogie, a ja jestem pasjonatką tego tematu i często rozmawiam z innymi diabetykami o tym, jak możemy to zmienić (#insulin4all). Cukrzyca to droga choroba.
Emocjonalnie, cukrzyca poważnie odbija się na moim zdrowiu psychicznym. To wyczerpujące, bo to praca na pełen etat. Nie można się od tego uwolnić. Mój ojciec zmarł z powodu powikłań cukrzycy typu pierwszego, więc było to bardzo trudne do zniesienia pod względem emocjonalnym. Zmagam się z lękiem i depresją, i chociaż nie są to jedyne przyczyny, wiem, że cukrzyca jest czynnikiem współistniejącym.
„Moim wsparciem nr 1 zawsze będzie moja mama”.
Twoje leczenie
Jak leczysz cukrzycę, czy wiele się zmieniło w ciągu ostatnich lat i czy potrafisz dobrze sobie z nią radzić?
Moim największym wsparciem zawsze będzie moja mama. Wiele dla mnie zrobiła, gdy byłam dzieckiem. Budziła się w środku nocy, około 1 nad ranem, żeby sprawdzić mój poziom cukru we krwi, gdy spałam, żeby upewnić się, że wszystko w porządku, i dawała mi sok, gdy miałam niski poziom. Zachęcała mnie, żebym jako dziecko chodziła na zajęcia dla młodzieży z cukrzycą i jestem wdzięczna za to doświadczenie. Niedawno znów zaangażowałam się w społeczność diabetologów, a ona zawsze mnie wspierała i zachęcała. Obecnie leczy mnie mój endokrynolog i pielęgniarka z licencją.
Używam urządzenia Dexcom G6 do ciągłego monitorowania glikemii i Omnipod Dash do pompy insulinowej z insuliną Humalog. Wcześniej stosowałem NPH, Nowolog, Lantus. Przyjmuję również lek Synthroid, ponieważ niedoczynność tarczycy zdiagnozowano u mnie kilka lat po zdiagnozowaniu cukrzycy typu pierwszego.
Wiele się zmieniło od czasu, gdy postawiono mi pierwszą diagnozę. Nie było czegoś takiego jak CGM, więc musiałam ręcznie sprawdzać poziom cukru we krwi. Zaczęłam od wstrzykiwania sobie insuliny ręcznie i przyjmowałam dwa rodzaje insuliny (jedną krótko działającą i jedną długo działającą). Następnie przeszłam na pompę, ale bardzo różniła się od tej, którą mam dzisiaj (ta, którą mam teraz, jest bezprzewodowa; druga była ogromna, wyglądała jak pager i miała dużo rurek). postęp w technologii leczenia cukrzycy były niesamowite. To takie fajne widzieć, jak daleko zaszliśmy. Ogólnie rzecz biorąc, postrzegałbym te zmiany jako pozytywne!
Myślę, że radzę sobie całkiem nieźle, jeśli chodzi o radzenie sobie z cukrzycą, ale zawsze mogę zrobić to lepiej. Niedawno obniżyłem poziom HbA1c, z czego jestem dumny. To trudne, a cukrzyca ma wahania. Chcę każdego dnia starać się być lepszym.
Czy potrafisz rozpoznać objawy niskiego/wysokiego poziomu cukru we krwi? Czy często testujesz i czy możesz powiedzieć coś więcej o swoich doświadczeniach z niskim poziomem cukru we krwi?
Tak, potrafię je rozpoznać. Czuję zawroty głowy. pocić się bardzo mocno. Moje dłonie i palce się trzęsą. Zawsze mogę stwierdzić patrząc na moją dłoń, czy moje palce są drżące, wtedy wiem na pewno, że jestem na dnie. Jak często mam zmiany na dnie co jakiś czas?
Ponieważ korzystam z CGM, nie muszę wykonywać testów, chyba że uznam, że są niedokładne lub CGM się rozgrzewa. Zanim zaczęłam korzystać z CGM, wykonywałam testy 10 do 15 razy dziennie. Chcę wkrótce mieć dzieci, dlatego tak często je wykonywałam. Próbowałam lepiej kontrolować poziom cukru.
Aby leczyć mój niski poziom cukru we krwi, zwykle biorę Gatorade lub Coke. Nie jestem fanem tabletki z glukozą.
Tak, zdarzyło mi się zemdleć! Budzę się po upadku i jestem zdezorientowana i zdezorientowana. Nigdy nie pamiętam samego aktu omdlenia. Na szczęście, kiedy zemdlałam, byłam z ludźmi, którym ufałam i wiedziałam, co robić. To bardzo przerażające doświadczenie.
Jedzenie i dieta
Jak twoja cukrzyca wpływa na twoje jedzenie i czy uważasz, że bycie na diecie jest restrykcyjne?
To, co jem na śniadanie, lunch i kolację, zmienia się każdego dnia! Chociaż piję kawę każdego ranka. Czasami pomijam posiłki. Uwielbiam sałatki! Brzmi to tak prosto, ale szczerze mówiąc, to jedno z moich ulubionych dań, ponieważ jest tak wiele różnorodności w tym, co można do niego dodać.
Tak, jem przekąski. Czuję się jak małe dziecko, mówiąc to, ale uwielbiam Goldfish. Kiedy szukam przekąska o niskiej zawartości węglowodanów, moim wyborem jest zazwyczaj ser mozzarella w paluszkach.
Jeśli wiem, że coś jest bogate w węglowodany, dostosuję dawkę insuliny na podstawie poziomu cukru we krwi w danym momencie i przewidywanego miejsca.
próbuję pić wystarczająco dużo wody! Mam butelkę z wodą, którą napełniam dwa razy dziennie.
Bycie na diecie jest szczególnie trudne, gdy jesz poza domem, a nie masz pełnej kontroli nad swoim posiłkiem.
Czasami denerwuję się, gdy ludzie pytają mnie o pewne rodzaje jedzenia, które mogę lub nie mogę jeść. Rozumiem, że ludzie mają dobre intencje, więc to rozumiem. Ale nie lubię też uczucia bycia ocenianym, gdy dana osoba nie jest w pełni poinformowana.
Czy wierzysz, że dieta roślinna może poprawić cukrzycę? Czy kiedykolwiek z tym eksperymentowałeś?
Nie mam wystarczających informacji, aby odpowiedzieć na to pytanie. Niedawno zacząłem czytać książkę „Mastering Diabetes”, w której wspomniano o diecie roślinnej. Znam wielu, którzy jej próbowali i u nich zadziałała. Myślę, że ważne jest, aby zauważyć, że chociaż może ona „poprawić” cukrzycę, nic nie może jej „wyleczyć”. Jeszcze nie próbowałem eksperymentować, ale jestem na to otwarty.
Czy masz trudności z jedzeniem poza domem w restauracji? A co myślisz o ułatwieniu tego?
Nie. Myślę, że to pomocne, gdy restauracja oferuje pożywne menu. Myślę, że w dzisiejszych czasach łatwo jest sprawdzić, ile węglowodanów jest w czymś. Jest wiele aplikacji do tego, a moja pompa faktycznie pozwala mi wyszukiwać rzeczy. Myślę jednak, że trudno jest znać porcje.
Na przykład możesz zamówić ryż z boku i ponieważ wiesz, ile węglowodanów jest w ryżu, to robisz bolusa. Jednak kiedy ryż dotrze, może nie być to ilość, którą zrobiłeś bolusem. Więc to może być trudne. Moimi ulubionymi restauracjami są włoskie.
„Jak powiedziała nam kiedyś mądra Dory, po prostu płyń dalej!”
Ćwicz i pracuj
Czy twoja cukrzyca ogranicza cię od ćwiczeń lub codziennej pracy?
Lubię biegać, spalać kalorie, tańczyć i oglądać inne fajne filmy z ćwiczeniami, np. Richarda Simmonsa.
Jestem analitykiem zachowań. Pracuję z dziećmi ze spektrum autyzmu. Czasami jest to trudne, ponieważ pracuję bezpośrednio z klientem, a mój CGM wydaje sygnał dźwiękowy, ostrzegając mnie o wzroście lub spadku. Więc muszę to leczyć, a czasami staje się to trudne, gdy muszę na chwilę „wstrzymać” naszą sesję, co jest trudne, gdy pracuję z aktywnymi małymi dziećmi.
koniec
Czy masz jakieś pozytywne lub negatywne skutki swojej cukrzycy?
Aby lepiej kontrolować cukrzycę, sprawdzam raporty Dexcom i próbuję sprawdzić, jak często mieszczę się w normie, jakie są trendy i jak mogę zmienić ustawienia, aby mieć nad nią większą kontrolę.
Najtrudniejszą częścią jest podejmowanie od 180 do 200 decyzji dziennie więcej niż przeciętna osoba. Nigdy nie masz przerwy. Twój umysł i ciało nieustannie pracują na najwyższych obrotach, aby upewnić się, że żyjesz i jesteś w dobrej formie. To naprawdę wyczerpujące pod każdym względem: psychicznie, fizycznie, emocjonalnie i finansowo.
Najlepsze było czasami wydostanie się z różnych rzeczy. Jak na lekcjach wychowania fizycznego, kiedy mój poziom cukru we krwi był niski. Żartuję. Najlepsze jest to, że przez to wszystko zyskałem siłę. Myślę też, że cukrzyca uczyniła mnie bardziej empatyczną i naprawdę wrażliwą na sytuacje innych ludzi, ponieważ po prostu nigdy nie wiadomo, przez co ktoś przechodzi, nawet jeśli „wygląda normalnie”.
Zdiagnozowano u mnie również niedoczynność tarczycy, lęk i depresję. Wszystkie te schorzenia często współwystępują z cukrzycą.
Jaka jest najlepsza rada, której możesz udzielić osobom bez cukrzycy, nowo zdiagnozowanym diabetykom i diabetykom?
Hmm, to dobre pytanie. Chciałabym, żeby wiedzieli, że chociaż może to wyglądać łatwo, bo się uśmiecham, to tak nie jest. Bardzo boli też, gdy ludzie mówią: „Cóż, mogłoby być gorzej. Przynajmniej nie masz ______”. Czuję, że to umniejsza moją chorobę. To naprawdę wpływa na każdą godzinę mojego dnia. Dosłownie wszystko, co robię, wpływa na mój poziom cukru we krwi. I że cynamon lub naturalne zioła mnie nie wyleczą.
Powiedziałabym im, że sprawy się poprawią. Tak naprawdę nigdy nie staje się „łatwiej” samo w sobie, ale uczysz się, jak sobie z tym radzić. Poleciłabym również pójście na grupę wsparcia lub grupę rówieśniczą, ponieważ jest to pocieszające, gdy spotykasz osoby przechodzące przez to samo.
Myślę, że jedną z najlepszych rzeczy, jakie mogłabym powiedzieć, jest to, aby nie bać się śmiać z siebie lub sytuacji. Cukrzyca robi to, co chce przez większość czasu. Po prostu staraj się iść naprzód i rób, co możesz, każdego dnia. Niektóre dni będą trudniejsze od innych i to jest w porządku. Jak powiedziała nam kiedyś mądra Dory: Po prostu płyń dalej!
O co zapytałbyś innych diabetyków?
Jaki najdziwniejszy komentarz dostałeś na temat cukrzycy? Dostałem ich wiele.
Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzach — nie mogę się doczekać, aby usłyszeć od Ciebie!
Gotowy podzielić się swoją historią ze światem?
At Diabetic Me, zanurzamy się w prawdziwe życie historie osób żyjących z cukrzycąOdkrywając wyzwania, triumfy i wszystko, co pomiędzy. Poprzez te poruszające historie staramy się rzucić światło na to, co naprawdę znaczy żyć z cukrzycą, oferując zrozumienie, inspirację i wsparcie.
Jeśli ta historia poruszyła Cię, dlaczego nie pozostać w kontakcie? Dołącz do naszej listy mailingowej, aby odkrywać więcej inspirujących podróży.
Masz własną historię, którą możesz się podzielić? Bardzo chcielibyśmy to usłyszeć! Twoje doświadczenie może być kolejnym, które zainspiruje innych. Podziel się swoją historią.
fajna historia, brzmi ciężko. Mój kuzyn ma cukrzycę i mówi to samo o kosztach. To istne szaleństwo.
Tak, to super ważne, żeby mówić o tych problemach. Podnosi świadomość i tak dalej. Brawo Ely za upublicznienie tego.
Świadomość to jedno, ale co właściwie z tym zrobimy? Po prostu porozmawiamy?
Naprawdę wzruszyło mnie to, co udostępniłaś Ely Fornoville, i sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, jak mogę pomóc znajomym, którzy zmagają się z czymś podobnym. Jak myślisz, jaki byłby najlepszy sposób na wsparcie osoby z cukrzycą? Czy jest coś, co ludzie często pomijają, ale co jest naprawdę ważne?
Hej, właśnie przeczytałam Twoją historię Ely Fornoville i jest naprawdę wzruszająca. Moja najlepsza przyjaciółka też ma cukrzycę i widzę, jak to może być trudne. Jesteś taka odważna, że się tym podzieliłaś. Naprawdę pomaga zrozumieć, przez co przechodzą ludzie. Wysyłam miłość <3
to takie miłe z twojej strony, czasami jest naprawdę ciężko, ale takie historie sprawiają, że czujesz się mniej samotny