W naszym Historie cukrzycy W tej serii osoby chorujące na cukrzycę opowiadają o swoich przeżyciach, wyzwaniach i doświadczeniach, które ukształtowały ich życie.
- Wpisz 1
- Wpisz 2
- Łada / Typ 1.5
- Wpisz 3c
- Gestacyjne
- Stan przedcukrzycowy
Cześć! Kim jesteś? I powiedz nam trochę więcej o swojej cukrzycy.
Cześć wszystkim! Nazywam się Nick Johnson. Mam 24 lata i obecnie mieszkam w Stanach Zjednoczonych. Od 1 lat choruję na cukrzycę typu 9.Zdiagnozowano u mnie cukrzycę, gdy miałam 15 lat. Nie ukrywałam cukrzycy, ale też nie dorastałam z nią.
To było głównie emocjonalne i uświadomienie sobie, że będę miał chorobę ze sobą do końca życia. Planowałem wstąpić do wojska. To było moje marzenie, które odebrała mi cukrzyca i przez większość liceum byłem w bardzo ciemnym miejscu.
„To było głównie emocjonalne przeżycie i uświadomienie sobie, że choroba będzie mi towarzyszyć do końca życia”.
Twoje leczenie
Jak leczysz cukrzycę, czy wiele się zmieniło w ciągu ostatnich lat i czy potrafisz dobrze sobie z nią radzić?
Obecnie używam glukometru Dario i wstrzykiwaczy insuliny. Wcześniej używałem Dexcom G5, ale był bardzo drogi i nie mogłem sobie na niego pozwolić przez ponad rok. Używam insuliny Basalglar i Humalog. Wcześniej używałem Lantus i Novolog. Wypróbowałem próbkę Toujeo od mojego endokrynologa.
Psychicznie to wyczerpuje. Miałam tyle wzlotów i upadków (gra słów zamierzona). Po zdiagnozowaniu cukrzycy typu 1 stwierdzono u mnie lęk i zaburzenia paniki, co sprawiło, że moja obecna sytuacja przypomina rollercoaster. Staram się być pozytywnie nastawiona; jednak myślę, że cukrzyca to ciągłe negatywne dreszcze gdzieś z tyłu głowy.
W skali od 1 do 10. Dziesięć to „na bieżąco”, a 1 to „w ogóle się tym nie przejmuję”. Ja mam 6. Opuszczam niektóre zastrzyki i mam tendencję do wysokiego poziomu cukru we krwi podczas snu z obawy przed syndromem „zmarłego w łóżku” (DIB). Mam endokrynologa. Nie są zbyt pomocni ani empatyczni. Mam farmaceutę, który jest bardzo miły i pomocny.
Czy potrafisz rozpoznać objawy niskiego/wysokiego poziomu cukru we krwi? Czy często testujesz i czy możesz powiedzieć coś więcej o swoich doświadczeniach z niskim poziomem cukru we krwi?
Czasami potrafię je rozpoznać. Drżę, jestem zdezorientowana i bardzo ciepła. 70% niskie stężenie cukru we krwi jest odczuwalne wraz z tymi objawami.
Powinnam sprawdzać poziom glukozy cztery razy dziennie, ale czasami robię to nawet 10 razy, bo poziom glukozy potrafi mnie zaskoczyć.
Piję każdą niedietetyczną colę, żeby wyleczyć mój niski poziom cukru we krwi. Czasami używam soków w kartonikach.
Miałem dwa hipoglikemie, które zakończyły się utratą przytomności. Jedna była po treningu. Zemdlałem w GNC (sklepie) i trafiłem na SOR. Druga była w pracy, a mój ciągły monitor glikemii (CGM) dawał złe odczyty z powodu rozładowanej baterii. Obudziłem się w karetce po ataku padaczki przy biurku.
Jedzenie i dieta
Jak twoja cukrzyca wpływa na twoje jedzenie i czy uważasz, że bycie na diecie jest restrykcyjne?
Nie jem śniadań. Piję tylko kawę. Zazwyczaj pomijam lunch. Około południa jem kanapkę. Kolacja jest zawsze około 6:XNUMX i różni się.
Nie zmieniam dawki insuliny, jeśli jem coś innego. Staram się przestrzegać tej samej rutyny, niezależnie od tego, co jem, lub całkowicie unikam niezdrowego jedzenia.
Staram się pić dużo wody. Czasami się topię, a innym razem mam problem z wypiciem kilku szklanek. Czasami pomijam posiłki i jem przekąski, takie jak ser w sznurku lub skórki wieprzowe między posiłkami.
Dieta to w zasadzie ograniczenie jedzenia, więc powiedziałbym, że tak, uważam ją za ograniczającą. Ale to nie znaczy, że jest zła. Denerwuję się tysiąc razy, gdy ludzie pytają o jedzenie pewnych produktów.
Czy wierzysz, że dieta roślinna może poprawić cukrzycę? Czy kiedykolwiek z tym eksperymentowałeś?
Wierzę, że zróżnicowana dieta to nadal najlepsze. Rozumiemaodkryli, że niski indeks glikemiczny diety roślinnej może być bardzo pomocny w leczeniu cukrzycy.
Czy masz trudności z jedzeniem poza domem w restauracji? A co myślisz o ułatwieniu tego?
Kiedy jedzenie na mieście w nieznanych miejscach, Zwykle jem, co chcę i koryguję poziom cukru we krwi insuliną, gdy już skończę. Myślę, że fajnie byłoby zobaczyć pozycje w menu wymienione w taki sposób, w jaki wymienione są pozycje bezglutenowe. Może obok dań powinna być podana liczba węglowodanów i indeks glikemiczny, co jest najlepsze dla osób jedzących mało węglowodanów. Ponieważ diety ketogeniczne są teraz popularne, diabetycy nie byliby jedynymi, którzy by na tym skorzystali.
„W skali od 1 do 10. 10 to „na piłce”, a 1 to „brak troski”. Jestem 6”.
Ćwicz i pracuj
Czy twoja cukrzyca ogranicza cię od ćwiczeń lub codziennej pracy?
Podnoszę ciężary, jeżdżę na rowerze i korzystam z sauny sześć dni w tygodniu. Około 2 godziny na podłodze i pół godziny w saunie. Pracowałem w biurze przy biurku, a także w budownictwie. Praca biurowa nie miała żadnego wpływu na moją cukrzycę. Budownictwo to zupełnie inna historia, ponieważ nigdy nie robiłem tego samego każdego dnia. Trzymało mnie w napięciu.
koniec
Czy masz jakieś pozytywne lub negatywne skutki swojej cukrzycy?
Nie obwiniam się. Moim mottem jest po prostu robić, co w mojej mocy, dzień w dzień. Mam naprawdę dobre dni. I naprawdę złe też. Rozpamiętywanie złego dnia nie pomoże. Zamiast tego po prostu biorę go takim, jaki jest.
Najtrudniejsze było to, że nienawidziłem igieł jako dziecko. Teraz nawet nie sprawiają, że drgnę. Najwięcej walczę z chorobą w ogóle. Nie jestem żadnym zamiennikiem autonomicznego organu.
Ciągle martwię się, że spadnę. Tak bardzo, że wolałbym przebiec 200-300. Po dwóch napadach uświadomiłem sobie, że pole do błędów w cukrzycy jest tak małe, ale powikłania, które z tego wynikają, są ogromne.
Najlepsze jest to, że jestem o wiele bardziej wdzięczna za swoje życie i bardziej empatyczna wobec ludzi, którzy są w gorszej sytuacji niż ja. To zmieniło moje spojrzenie na życie. Byłam w bardzo ciemnym miejscu i uzależniona od narkotyków mniej więcej w czasie, gdy zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 1. To był na pewno sygnał ostrzegawczy.
Mam szczęście, że mieszkam w Stanach Zjednoczonych, gdzie opieka jest łatwiej dostępna niż w innych krajach rozwijających się. Moje serce jest z tymi, którzy nie mają nawet podstawowych rzeczy.
Jaka jest najlepsza rada, której możesz udzielić osobom bez cukrzycy, nowo zdiagnozowanym diabetykom i diabetykom?
To nie „znika”. Diabetycy mogą być bardzo zrzędliwi. Większość osób, które nie zmagają się z chorobą trwającą całe życie, nie ma pojęcia o obciążeniu psychicznym.
Potraktuj to poważnie, będzie do bani. Nie będzie to zabawne i być może będziesz musiał zmienić styl życia. Ale bądź na bieżąco, a wszystko jest możliwe.
Ale znajdź trochę czasu na zabawę. Jeśli nie czujesz się dobrze w głowie, poszukaj terapeuty. Są niesamowici i uważam, że moi są bardzo pomocni.
O co zapytałbyś innych diabetyków?
Czy masz jakieś wskazówki i triki, które pomagają Ci podnieść się, gdy masz ciężki dzień lub gdy liczby nie współpracują?
Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzach — nie mogę się doczekać, aby usłyszeć od Ciebie!
Gotowy podzielić się swoją historią ze światem?
At Diabetic Me, zanurzamy się w prawdziwe życie historie osób żyjących z cukrzycąOdkrywając wyzwania, triumfy i wszystko, co pomiędzy. Poprzez te poruszające historie staramy się rzucić światło na to, co naprawdę znaczy żyć z cukrzycą, oferując zrozumienie, inspirację i wsparcie.
Jeśli ta historia poruszyła Cię, dlaczego nie pozostać w kontakcie? Dołącz do naszej listy mailingowej, aby odkrywać więcej inspirujących podróży.
Masz własną historię, którą możesz się podzielić? Bardzo chcielibyśmy to usłyszeć! Twoje doświadczenie może być kolejnym, które zainspiruje innych. Podziel się swoją historią.
Muszę powiedzieć, że nie każda osoba z cukrzycą traktuje to jak wyrok śmierci. Znam kogoś, kto wykorzystuje cukrzycę, żeby pobudzić swoje ambicje czy coś w tym stylu. Zawsze powtarza, że to go wzmacnia, bo musi mierzyć się z większą ilością problemów niż przeciętny Kowalski. Ale rozumiem, nie każdy tak czuje. Mimo wszystko pozytywne myślenie może wiele zmienić, nawet jeśli jest trudne.
Alex, świetnie, że dostrzegasz moc pozytywnego myślenia. Każdy radzi sobie inaczej, ale dzielenie się różnymi doświadczeniami może pomóc nam wszystkim lepiej się zrozumieć.
człowieku, to do mnie dotarło. Mój kuzyn ma coś takiego i jest to trudne. Muszę przyznać, że Twoja historia jest inspirująca, Ely. Jest prawdziwa, wiesz?
Ricky, w takich czasach niezwykle ważne jest, żeby wspierać się nawzajem. Historie takie jak historia Ely mogą pomóc szerzyć świadomość i nadzieję. Twoja kuzynka ma szczęście, że ma Ciebie.